Bilal Yumru (Tarihçi Yazar)

KAR VE ÖZLEM 

Bugün 29 Aralık 2025 , şiddetli kar yağışıyla soğuk bir güne daha giriyor. Saatim tam 06,01’i gösteriyor, mahalle camisinden yükselen “Benim ismini aldığım Bilal'i Habeşi'nin okuduğu o güzel mucizevi” ezan sesiyle uyandım. Balkon penceresinden sokaklara baktım, fırtına şeklinde, esintili bir hava ve insan yüzüne değse acıtacak kadar kırçıllaşmış kar taneleri serpiyor.

 İçimden dua ettim; Allah’ım dağda taşta yiyecek derdinde olan kurda kuşa hastaya yolcuya velhasıl darda olan herkese yardım et diye... Ve uğultuyu andıran, esintinin verdiği hüzünlü ses beni çocukluk yıllarıma götürdü.

Ve çocukluğumun bir kış günü  aklıma geldi “Yine hasret kaldığımız, yılın karı yağmaya başlamıştı" düşündüklerimi yansıtıyordu.
Daldım gittim çocukluğuma;
Kar yağışını seyrederken, köy de geçen çocukluk yıllarımı, yeniden yaşarcasına düşledim. Bizim zamanımızda zordu köyde çocuk olmak, ama zor olduğu kadar da güzeldi bir bakıma. Hem de kıt imkânlara rağmen güzeldi, karlı havalarda üşüdüğümüzün farkında bile olmamak.

Lapa, lapa yağan kar’ın altında üzerimizi ıslatıp, elimizin, ayağımızın donma noktasına geldiğini bile anlamadan (akşama kadar) naylon legenleri annelerimizden habersiz alıp yokuşlarda kaymak. Ve iyilik meleği Anacığımın "donacaksınız, benim ömrümü yediniz" diye serzenişlerini duymak.

O günleri bugün,buruk bir hüzünle hatırlamak..!

Hüzünlendirir, çoğu kere  “kar yağışı” gönlümü ve çınlar annemin sesi kulaklarımda. Ve çok arzularım içimde, büyümeyen çocukluğumu...  Nasıl unuturum, el ve ayaklarımın donma noktasına geldiğini, soğuktan kızarıp sızladığını ve ellerimin sızlamasıyla ağladığım günleri.

Köyümüz Karacadağ eteklerinde küçük şirin bir köy idi, kış gelince kar yağar ve hemen erimeyip epeyce yatardı. Koyun,Keçi ve İnekleri olanlar yiyecek korkusu ile bir an önce karın erimesini isterdi, biz ise çocukça hislerle, severdik karlı havayı ve hiç erimezse dercesine...

Şimdi vahşet gibi görürüm, karınlarını doyurmak için girdikleri samanlıklar dan kuşları ürküttüğümüzü! Ve Elekleri alıp uzunca bir ip ile bir tahta parçasına bağlayıp altına da biraz buğday parçası atıp yerli kapanlar ile avlayıp kaç kuş öldürdüğümüzle övündüğümüz cehalet günlerimizi.

Hem de çok özlüyorum karın üzerine yatarak boy resimleri aldığımız anılarda kalan günleri. 

Hayalime yaşadığım günlerin yeniden yaşanmaya uzak olduğunu görürüm düşündükçe zihnimde. Nefis bu ya yinede ister, düşünü kurduğum köydeki yaşanmışlıkları ve o geçmişin güzel günlerini.

Hayalimdir, köyün bir köşesinde (ihtiyacı karşılayacak kadar) mütevazı bir evimin olması. Gelen misafirlere ikramda bulunacak kadar iaşe ve bir köşesinde dostlar meclisi.

Birde bulunsun düşünen insanlardan bir dost ve arkadaş grubu.  Yılda veya bir iki yılda da olsa, Tarih öğretmeni olduğum için;Ülkemizin tarih kokan mekânlarına yapacağımız gezi programlarını.

Bunları arzu ederken dünyadaki gelişmelere nasıl kayıtsız  kalacağımı da düşünüyor ama nasıl yaparız’ı  da bilemiyorum.

Ama hep düşlüyorum köyümde, bir müddet yaşamayı. Bu düş ve duygular arasında, saatler Tık Tık ilerlerken karın yeri baya baya tuttuğunu gördüm.
Sonra düşündüm bizim çocukluğumuz bukadar zor ve güzel geçti fakat biz çocuklarımızın  kışı yaşamasına izin vermiyoruz aman hasta olur soğuğa çıkmasın düşüncesi.
Oysa biz onları serbest bıraksak onlarda yaşasa özlem dolu çocukluk günlerini...

Bilal yumru 
Tarihçi Viranşehir